Strzałkowego antyMAG 3/10 CIDP 1/22 - spełnienie ¾ kryteriów elektrofizjologicznych CIDPwg.AAN po 60% w obu grupach, 40% spełniało 2/4 kryteria elektrofizjologiczne CIDP - latencja końcowa była istotnie bardziej wydłuzona u pacjentów z grupy antyMAG - uszkodzenie ograniczone tylko do nerwó strzałkowych było istotnie częstsze okulary przeciwsłoneczne grupi anty-MAG - w grupie antyMAG nie obserwowano bloku przewodzenia – w grupie CIDP – 17% nerwów u 40% pacjentów –tu autorzy zwracają uwagę na bardzo niski wynik wiąża to z użyciem przez nich bardzo restrykcyjnych kryteriów bloku przewodzenia - wskaźnik latencji końcowej był obniżony <=0.25 w pojedynczym nerwie istotnie częściej w grupie pacjentó z antyMAG – najczęsciej dotyczyl nerwu pośrodkowego, ale jeśli już brano poduwagę zmniejszenie tego wskaźnika w więcej niż jednym nerwie to nie było różnic pomiędzy grupami, autorzy wiążą to z że w grupie z CIDP było 3 pacjentów z obniżonym wkaźnikiem latencji końcowej w wielu nerwach więć rozkład statystyczny między grupami różnił się - latencja fali F była istotnie wolniejsza w grupie antyMAG ale już prędkość w odcinku proksymalnym nerwów nie różniła się istotnie statystycznie pommmiędzy grupami - w przewodzeniu czuciowym wykryto istotnie częstszy brak odpowiedzi podczas stymulacji n łykowych w grupie z antyMAG - występowanie cech uszkodzenia n.posrodkowcy i jednoczesnie prawidłowych n strzałkowyc nie występowało istotnie częsciej w zadnej z grup chorych Dyskusja W tym badaniu autorzy stwierdzili że u pacjentów chorujących na polineuropatię z obecnością przeciwciał antyMAG - częściej występuje uszkodzenie n.

Testy standardowe: oceniające przewodzenie czuciowe o odcinku nadgarstek - palce metodą ortodromową Dowsona , metoda antydromowa, test oceniający przewodzenie ruchowe ( Simpsona ) w obrębie nerwu pośrodkowego obejmujący ocenę latencji dystalnej odpowiedzi ruchowej na odcinku madgarstek- mięsień odwodziciel krótki kciuka, oraz szybkość przewodzenia w nerwie pośrodkowym. Testy oceniające przewodzenia czuciowe w obrębie nerwu posrodkowego na krótkich odcinkach nadgarstek- dłoń ( odcinkach 7-8 centymetrowych.

SE zostały uznane za dragawkowe jeśli wystąpiły uogólnione drgawki toniczno-kloniczne, napad grand-mal, drgawki, rytmiczne szarpnięcia (?) lub inne opisy. Jeśli żadne z nich nie były obecne, a EEG potwierdzało SE, uznawano go za niedrgawkowy, niezależnie czy obserwowano drobne ruchy (drgania twarzy, toniczny zwrot gałek ocznych, oczopląs). Napady były uznawane za ciągłe (vs przerywane) jeśli pojedynczy napad przekraczał 10 min. tłoczenie pudełek automatyczne pakowanie Czarownica lektury ciekawie krzyczy stylistyczne przekonania.