Forum
A tamten królewicz poszedł do lokaja, prosił go, zaklinał, przekupił i przecież dowiedział się od niego, co tam jest w pudełku.
Wtedy królewicz przebrał się za dziada, przyszedł obdarty, w łachmaniskach, i wszedł do pokoju, bo tam wolno było forum różnym, i powiada:
- Najjaśniejszy królu, ja zgadnę, co ona ma w pudełku.
Król do niego:
- To gadaj.
Dziad na to:
- A to pierścionek.
Na to i ona, i król, i cały dwór wykrzyknęli:
- A zgadł, zgadł! - będzie jej mąż dziad.
I musiała za niego pójść.
A ten (mniemany) dziad wziął ją do swojej chałupy odrapanej i pełnej dziur, i kazał jej samej chodzić po prośbie jak babie żebraczce.
Potem powiada on do niej:
- Ja pójdę na żebry, a ty pójdziesz do ogrodu królewskiego na zarobek, będziesz pleć i schowasz tam jaką marchewkę albo cebulkę dla nas, bo nie mamy za co kupić.
I poszedł, i przebrał się za króla do niepoznania, i idzie tak wspaniale przez królewski ogród.
Miał ładny kamaszek i ten mu się odwiązał. A ona to zobaczyła i powiada: - Proszę najjaśniejszego króla, a to się trzewik królowi odwiązał. A on do niej mówi, zmieniając głos: - To zawiąż - i podał jej nogę. Zawiązała mu ten kamaszek jak się należy, a on jej za to dał parę złotych. A przed wieczorem wszystkich robotników rewidowali przed wyjściem z ogrodu, czy czego nie wzięli (bo on tak sadowego namówił, żeby ją ukarać).
Rewidują, patrzą w jej kieszenie, a ona tam miała nakradzioną pietruszkę, cebulę, marchew, wołają, że złodziejka, żeby się już w ogrodzie następnego dnia nie pokazywała. Ona poszła zapłakana do domu. I on także przyszedł, przebrany znowu za dziada i powiada: - Żono, zrób jaką kolację. A schowałaś tam co w kieszeń? A ona: - Ach, jaka ja nieszczęśliwa! Schowałam, ale tam rewidowali, zabrali i wstydu mi narobili i powiedzieli, żebym już drugi raz do roboty nie przychodziła. - Moja kochana, jednakowoż musisz się jakąś robotą zajmować; oto ci kupię parę garnków, siądziesz sobie w mieście na rynku i będziesz je sprzedawać. Tak się też i stało. tłoczenie pudełek Czarownica lektury ciekawie krzyczy stylistyczne przekonania.
Miał ładny kamaszek i ten mu się odwiązał. A ona to zobaczyła i powiada: - Proszę najjaśniejszego króla, a to się trzewik królowi odwiązał. A on do niej mówi, zmieniając głos: - To zawiąż - i podał jej nogę. Zawiązała mu ten kamaszek jak się należy, a on jej za to dał parę złotych. A przed wieczorem wszystkich robotników rewidowali przed wyjściem z ogrodu, czy czego nie wzięli (bo on tak sadowego namówił, żeby ją ukarać).
Rewidują, patrzą w jej kieszenie, a ona tam miała nakradzioną pietruszkę, cebulę, marchew, wołają, że złodziejka, żeby się już w ogrodzie następnego dnia nie pokazywała. Ona poszła zapłakana do domu. I on także przyszedł, przebrany znowu za dziada i powiada: - Żono, zrób jaką kolację. A schowałaś tam co w kieszeń? A ona: - Ach, jaka ja nieszczęśliwa! Schowałam, ale tam rewidowali, zabrali i wstydu mi narobili i powiedzieli, żebym już drugi raz do roboty nie przychodziła. - Moja kochana, jednakowoż musisz się jakąś robotą zajmować; oto ci kupię parę garnków, siądziesz sobie w mieście na rynku i będziesz je sprzedawać. Tak się też i stało. tłoczenie pudełek Czarownica lektury ciekawie krzyczy stylistyczne przekonania.