Niezależnie od tego, na który wariant się zdecydujemy, należy pamiętać, że warunkiem otrzymania dobrej jakości odbitek jest ich druk z rozdzielczością 300 dpi (dot per inch - punktów na cal) lub większą. Co oznacza ta miara? Otóż na obszarze o powierzchni jednego cala kwadratowego drukowanych jest 300 punktów w pionie i 300 w poziomie, czyli razem 300x300 = 90 000 pikseli. Sporo zamieszania mogą tutaj wprowadzić specyfikacje sprzedawanych dziś fotosy ślubne jakieś atramentowych, których rozdzielczości sięgają nawet 4800x2400 dpi.

Nośniki takie są jedynymi kartami na rynku, które oprócz samych układów pamięci flash zawierają wbudowany kontroler pamięci, zarządzający procesem odczytu i zapisu, a dodatkowo mogą być wyposażone w interfejs USB. Jeśli dodać do tego dobrze zaprojektowaną zewnętrzną magistralę danych i sporą ilość miejsca wewnątrz obudowy CompactFlash, okaże się, że mamy do czynienia z nośnikiem niemal idealnym. Aby się o tym przekonać, wystarczy przyjrzeć się kartom dostępnym w sprzedaży: jeśli poszukujemy karty najpojemniejszej (3 GB), najszybciej działającej (zapis z prędkością 2,3 MB/s) albo mogącej być najłatwiej podłączoną do PC, zawsze okaże się, że jest to nośnik CompactFlash.

Pierścieni użyjemy tylko w drogim aparacie, ale są one nietanie, a dodatkowo bardzo przyciemniają obraz. Pełny ich zestaw, dający na matrycy skalę odwzorowania 1:1, powoduje utratę jasności odpowiadającą zamknięciu przysłony o dwie wartości. Przy zdjęciach makro głębia ostrości liczy się w pojedynczych milimetrach, zatem jej właściwe ustawienie jest bardzo istotne. Problem z ostrością jest poważny - w "cyfrakach" musimy ją kontrolować na wyświetlaczach LCD, w których często wymiar pojedynczego piksela jest większy niż zauważalna nieostrość konturów na zdjęciu. automatyczne pakowanie Czarownica lektury ciekawie krzyczy stylistyczne przekonania.